ஒரு கிராமத்தில், ராமு என்ற சிறுவன் தனது முன்னோர்களின் கதைகளை கேட்டுக் கொண்டே வளர்ந்தான். அவனுடைய தாத்தா, தாத்தாவிடம் இருந்து கற்றுக் கொண்ட பழமொழிகளை அவனுக்கு சொல்லிக் கொடுத்தார். அவனுடைய தாத்தா எப்போதும், 'நம் முன்னோர் எத்தனை சிரமங்களை சந்தித்தாலும், அவர்கள் எப்போதும் ஒற்றுமையாக இருந்தனர்' என்று கூறுவார்.

ஒரு நாள், ராமுவின் குடும்பத்தில் ஒரு சின்ன சண்டை ஏற்பட்டது. ராமு, தாத்தாவின் வார்த்தைகளை நினைத்து, குடும்பத்தினரிடம் பேசினான். 'நம் முன்னோர்கள் எப்போதும் ஒற்றுமையாக இருந்தனர். நாம் அவர்களைப் போல இருக்க வேண்டும்' என்று கூறினான். குடும்பத்தினர் அவனுடைய வார்த்தைகளை கேட்டபின், சண்டையை மறந்து, ஒற்றுமையாக இருந்தனர்.

அந்த நாளில், ராமு ஒரு தீபம் ஏற்றி, முன்னோர்களுக்கு நன்றி கூறினான். அவன் ஒரு சிறிய நைவேத்தியம் வைத்துப் பிரார்த்தனை செய்தான். அவன் மனதில் அமைதி இருந்தது. அவன் முன்னோர்களின் ஆசீர்வாதத்தை உணர்ந்தான்.