വൈകുന്നേരം. വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ സുഗന്ധം പടരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടി, സ്കൂളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തി, അമ്മുമ്മയുടെ അടുത്ത് നിന്ന്, 'ഇന്ന് എന്താണ് തയ്യാറാക്കിയതെന്ന്?' എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. അമ്മുമ്മ പതുക്കെ, പഴയകാല പാട്ട് പാടിക്കൊണ്ട്, പരിപ്പ് ചോരും കായക്കറി കറിയും ഇളക്കുന്നു. അടുക്കള മുഴുവൻ സമാധാനം.
മറ്റൊരു മുറിയിൽ, അമ്മ ജോലി തീർത്തു, ഫോണിൽ എന്തോ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുട്ടി, അമ്മുമ്മയുടെ അടുക്കളയിൽ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അമ്മുമ്മ കുട്ടിയോട്, 'ഭക്ഷണം രുചി മാത്രമല്ല, അത് മനസ്സിനും ശരീരത്തിനുമാണ്' എന്ന് പറയുന്നു.
ആ വീട്ടിൽ, ഒരു കോണിൽ, പഴയൊരു ഫോട്ടോ. അമ്മുമ്മ, അപ്പൂപ്പൻ, അവരുടെ കുട്ടികൾ—എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച്, വെളുത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ. ആ കാലത്ത്, ഭക്ഷണം വീട്ടിൽ തന്നെ തയ്യാറാക്കി, എല്ലാവരും ചേർന്ന് കഴിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന്, വേഗത്തിൽ പോകുന്ന ജീവിതത്തിൽ, അടുക്കള ഒരു കടന്നുപോകുന്ന ഇടമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
അമ്മുമ്മ, കുട്ടിയുടെ കൈ പിടിച്ച്, 'നീ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ, ഞാൻ നിനക്കായി കുറച്ച് പരിപ്പ് ചോറ് വിളമ്പാം' എന്ന് പറയുന്നു. കുട്ടി അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഭക്ഷണത്തിന്റെ സുഗന്ധത്തിന് പിന്നിലെ സ്നേഹവും സുരക്ഷയും അനുഭവിക്കുന്നത്.
അമ്മ, ദൂരത്ത് നിന്ന് നോക്കി, അമ്മുമ്മയും കുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ആ സമാധാനമുള്ള നിമിഷം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷം, സ്വന്തം അമ്മയുടെ അടുക്കള ഓർമ്മയിൽ വരുന്നു. അപ്പോൾ വീട്ടിലെ ശബ്ദം ഉറങ്ങുന്ന സമയം, കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങുന്ന സമയം, എല്ലാം സ്വാഭാവികമായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ ആ സമാധാനം എവിടെ? കുട്ടി അമ്മുമ്മയുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, വീട്ടിൽ സമാധാനം പടരുന്നു, ആ ഭക്ഷണം അടുത്ത തലമുറയുടെ ആരോഗ്യത്തിന് അടിസ്ഥാനം ആകുന്നു. ആ ചെറിയ നിമിഷം, കുടുംബത്തിൽ ഭക്ഷണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വീണ്ടും ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.
