ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ, രാമു എന്ന കുട്ടി തന്റെ മുൻപത്തെവരുടെ കഥകൾ കേൾക്കുകയും വളരുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ താത്താ, താത്താവിൽ നിന്ന് പഠിച്ച പഴമൊഴികൾ അവനോട് പറഞ്ഞു. അവന്റെ താത്താ എപ്പോഴും, 'നമ്മുടെ മുൻപത്തെവർ എത്ര കഷ്ടതകൾ നേരിട്ടാലും, അവർ എപ്പോഴും ഏകത്വത്തിൽ ആയിരുന്നു' എന്ന് പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, രാമുവിന്റെ കുടുംബത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തർക്കം ഉണ്ടായി. രാമു, താത്തയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിച്ച്, കുടുംബാംഗങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു. 'നമ്മുടെ മുൻപത്തെവർ എപ്പോഴും ഏകത്വത്തിൽ ആയിരുന്നു. നാം അവരുടെ പോലെ ആയിരിക്കണം' എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. കുടുംബാംഗങ്ങൾ അവന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നതോടെ, തർക്കം മറന്നുപോയി, ഏകത്വത്തിൽ ആയിരുന്നു.

ആ ദിവസത്തിൽ, രാമു ഒരു ദീപം തെളിയിച്ചു, മുൻപത്തെവർക്കു നന്ദി പറഞ്ഞു. അവൻ ഒരു ചെറിയ നൈവേദ്യം വെച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മുൻപത്തെവരുടെ ആശീർവാദം അനുഭവിച്ചു.