ಸಂಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರು ಎಲ್ಲರೂ ಟಿವಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಇಬ್ಬರೂ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ವೀಡಿಯೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬೇಗನೇ ಊಟ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅಪ್ಪ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಲು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಇದ್ದರೂ, ಆ ಶಾಂತಿ ಸಹಜವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಲ್ಲೀಯೋ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.

ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದವು. 'ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ನಡೆಯಾಡುವುದು, ಮನೆಯ ಕೆಲಸ, ಸಹಜ ಆಹಾರ, ಎಲ್ಲವೂ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು' ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಅಮ್ಮ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಈಗ ಮಕ್ಕಳು ದೇಹ ಚಟುವಟಿಕೆ ಕಡಿಮೆ, ಊಟ ಬೇಗ ಮುಗಿಯುವುದು, ನಿದ್ರೆ ತಡವಾಗುವುದು—ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ದಿನ, ಮಗನು ಸ್ವಲ್ಪ ದಣಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವನಿಗೆ, 'ಇಂದು ಆಟವಾಡಲಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, 'ನಿನ್ನೆ ದಿನವಿಡೀ ವೀಡಿಯೋ ನೋಡಿದೆ, ದೇಹ ದಣಿದಿದೆ' ಎಂದನು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆಯ ಕ್ಷಣವಾಯಿತು. 'ನಾವು ಯಾವಾಗ, ಏಕೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇವೆ?' ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು. 'ತಾತನ ನಡೆದು ಹೋದ ದಾರಿ, ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ದೇಹದ ರಕ್ಷಣೆ' ಎಂಬ ಹಳೆಯ ಮಾತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಆ ರಾತ್ರಿ, ಅಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಸಣ್ಣ ನಡೆಯಾಡಲು ಹೊರಟರು. ನಗು, ಮಾತು, ಸಹಜ ಗಾಳಿ—ಇವು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅನುಭವವನ್ನು ತಂದವು.

ಆ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ, ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಜಾಗೃತಿಯಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ಬಾರಿ ನಡೆದ ನಡೆದಾಟ, ಮುಂದಿನ ದಿನ, ಮುಂದಿನ ವಾರ, ಹೊಸ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಕಾಲದ ಸಹಜ ಜೀವನದ ಸದ್ದು, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಬರಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು.