ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ. ಮನೆಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಹರಡಿದೆ. ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದು, ಅಜ್ಜಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು, 'ಇಂದು ಏನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದೀರಿ?' ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಪಪ್ಪು ಅನ್ನ ಮತ್ತು ತರಕಾರಿ ಕೂಟವನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕಲೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಡುಗೆ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಶಾಂತಿ.
ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ, ಅಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕೆಲಸ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಗು ಅಜ್ಜಿಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತದೆ. ಅಜ್ಜಿ, ಮಗುವಿಗೆ, 'ಆಹಾರವು ರುಚಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯವೂ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಆ ಮನೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ ಇದೆ. ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ, ಬೆಳ್ಳಗಿನ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಆಹಾರವನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದು, ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಒಂದು ಹಾದು ಹೋಗುವ ಸ್ಥಳವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಅಜ್ಜಿ, ಮಗುವಿನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ, ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಪ್ಪು ಅನ್ನ ಹಾಕಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಗು ಆಗಲೇ ಆಹಾರದ ಸುಗಂಧದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಮ್ಮ ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿ, ಅಜ್ಜಿ–ಮಗು ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಶಾಂತ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಗ, ಮನೆಯ ಶಬ್ದ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯ, ಮಗುವಿನ ನಿದ್ರೆ ಸಮಯ, ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು.
ಈಗ ಆ ಶಾಂತಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಮಗು ಅಜ್ಜಿಯ ಹತ್ತಿರ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಹರಡಿ, ಆ ಆಹಾರ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣ, ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಆಹಾರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
