ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಂಗತವಾದ ನಂತರ, ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಆವರಿಸಿತು. ಅಪ್ಪ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು; ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ರಾತ್ರಿ ಊಟ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು—ಒಬ್ಬರು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಆನ್‌ಲೈನ್ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದರು—ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತರು.

ಅಪ್ಪ, 'ರಾತ್ರಿ ಊಟ ತಯಾರಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಕರೆಯಿದರು. ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೆ, ತಮ್ಮ ಪರದೆಯೊಳಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ, 'ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕರೆದು ಬಾ' ಎಂದು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅಪ್ಪ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರು. ಕೊಠಡಿ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ದಣಿದಂತೆ, ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೋ ದೂರ ಹೋಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಪ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತು, 'ನೀವು ಇಂದು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಆಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಮಕ್ಕಳು ಮೊದಲಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ, ಸಣ್ಣ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, 'ಅಪ್ಪ, ಇಂದು ಹೊಸ ಪಾಠ ಕಲಿತೆವು' ಎಂದು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಸೈಲೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ, 'ಊಟ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತೆ!' ಎಂದು ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು.

ಆ ರಾತ್ರಿ, ಕುಟುಂಬ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡಿದರು. ಹಳೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಅಜ್ಜಿ-ತಾತನ ಮನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಊಟ ಮಾಡುವ ಆ ಹತ್ತಿರತೆ, ಆ ಶಾಂತಿ, ಆ ನಗು—ಅದು ಮತ್ತೆ ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಊಟದ ರುಚಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಮಕ್ಕಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಶಾಂತಿ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ನೆಮ್ಮದಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ, ಆ ಕೊಠಡಿ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯಂತೆ, ಮನಸ್ಸೂ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿತ್ತು.

ಆ ರಾತ್ರಿ, ಮಕ್ಕಳು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು, ಅಪ್ಪ ಅವರೊಡನೆ, 'ನಾಳೆ ನೀವು ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಮಕ್ಕಳು ತಕ್ಷಣ ಒಪ್ಪಿದರು. ಆ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ, ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ಆ ಮನಶಾಂತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯಕ್ಕೆ ಬೀಜವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ಕುಟುಂಬ ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.